Werk in uitvoering

Dagboek over een transformatie (8)

Laurens van der Wetering lichaamcolumns 3 dec 2002
14 november 2002 - Vanmorgen was ik een Held. Een klein gat op de rand van de tepelhof ging niet dicht omdat daar nog hechtingsdraad zat. Met een pincet trok ik de draad omhoog en met een schaartje knipte ik het eigenhandig door! Tegenwoordig smeer ik mij onder de calendulazalf, dus dat ging er meteen overheen. De grote wond begint eindelijk ook iets kleiner te worden. Al met al vind ik het gewond zijn minder eng dan in het begin.
Ik ben ook rustiger aangaande toekomstige correcties. Soms denk ik nog dat ik weinig ben opgeschoten aangezien ik mij nu nog steeds schaam voor mijn lichaam, maar doorgaans weet ik in kleding de 'platheid' steeds meer te waarderen. Vooral wanneer ik bijvoorbeeld een trui aantrek die ik met borsten ook droeg. Kleding kopen liep voorheen altijd uit op een teleurstelling, omdat het door de borsten nooit stond zoals ik in mijn hoofd had. Een nieuw t-shirt passen, gisteren, was een genot.
Wat mij blijft bezighouden is hoe het kan dat deze identiteitsverschuiving aan de ene kant een enorme happening is en aan de andere kant niets voorstelt. Mijn oriëntatie in de wereld is anders - dat merk ik nog het meest aan hoe anderen met mij omgaan - en toch voel ik mij dezelfde. Zonder het wezenlijke verschil tussen vóór de fysieke veranderingen en nu te willen ontkennen. Die mengeling van noodzaak en vergeefsheid is denk ik wat mij sowieso aan het leven blijft fascineren. Zo leef ik met iemand samen, en dat is zó goed dat ik denk: 'het heeft zo moeten zijn', en tegelijkertijd heb ik in eerdere liefdes evenzeer geloofd.
Het is spannend en bevreemdend hoe anders mensen die van niets weten met mij omgaan. Voor hen ben ik gewoon een jongen. Er heerst toch een verwachtingspatroon, soms heel subtiel, omtrent mannelijk en vrouwelijk gedrag. Ik heb niet meer zo de neiging te willen voldoen aan wat ik denk dat mannelijk is. Ik vind het juist wel leuk om die verwachtingen tussen haakjes te plaatsen. Niet eens omdat ik zoiets als een vrouwelijke achtergrond heb, maar omdat ik mijzelf zo min mogelijk beperkingen op wil leggen. Dat durf ik overigens ook beter dan voor de fysieke veranderingen. Sociaal beweeg ik mij veel vrijer en heb ik meer plezier; dat vind ik de grootste winst van de keuze die ik heb gemaakt.


(Dit is de laatste in een reeks van acht dagboeknotities waarin Laurens verslag doet van zijn gedachten en gevoelens.)



Geen labels voor Mo

Ton van den Born 9 jun 2015

Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

‘Lichaamsaanpassing is een dogma’

Ton van den Born25 jan 2015

Merleau-Ponty en het weten van het lichaam

Arianne van der Ven20 feb 2010

Dialoog over aantrekkingskracht en het eigene

Anne Lever 4 aug 2002

Lichaamshaar :-( !

Eigenlijk zou ik hier willen schrijven dat ik op weg was naar het genderteam, want dat zou leuk passen bij het onderwerp. Maar dat is niet eerlijk, want het is niet waar (waarmee ik beslist niet wil zeggen dat ik het verzinnen van verhaaltjes een oneerlijke bezigheid vind). Ik zal eerlijk zijn: het was negen augustus en ik was op weg naar de kaakchirurg. Niet leuk dus. Omdat ik een beetje nerveus was, ...

Fleur Brouwer13 sep 2000

Hulpstukken voor het tussenlichaam

Fleur Brouwer 1 mei 1999

Als ik jou, o schuchtere ziel, eens dit meisjeslichaam liet

Anne Lever 1 dec 1998

Prikbord

Time: 0.2929
Mem: 2,49MB