Lichaamshaar :-( !

Lichaamshaar :-( !

Fleur Brouwer columns 13 sep 2000

Eigenlijk zou ik hier willen schrijven dat ik op weg was naar het genderteam, want dat zou leuk passen bij het onderwerp. Maar dat is niet eerlijk, want het is niet waar (waarmee ik beslist niet wil zeggen dat ik het verzinnen van verhaaltjes een oneerlijke bezigheid vind). Ik zal eerlijk zijn: het was negen augustus en ik was op weg naar de kaakchirurg. Niet leuk dus. Omdat ik een beetje nerveus was, las ik in de trein niet alleen de faits divers en erger van de Volkskrant (kun je tegenwoordig een hele poos zoet mee zijn!), maar ook de Spits (uit de metro meegenomen) en de Metro (juist niet uit de metro, maar uit een bak in het station).

In alle drie de kranten hetzelfde bericht, in de Volkskrant zelfs met een fotootje van een zwaaiende vrouw. Bijschrift bij deze foto: 'Julia Roberts, met ongeschoren oksel'. Daaronder de kop, met aanhalingstekens, dus als citaat: 'Vrouwen met lichaamshaar zijn agressief'. Allemachtig!

De Amerikaanse psycholoog Susan Basow heeft een onderzoek gedaan onder mannen en vrouwen: ze liet ze video's zien van twee vrouwen in badkleding, 'de een zonder en de ander met lichaamshaar'. En of Basow deze mensen nou vertelde dat de ongeschoren vrouw een feministe was of dat ze allergisch was en zich daarom niet kon scheren, het maakte niks uit: zowel mannen als vrouwen vonden de ongeschoren vrouw 'minder aardig, non-conformistischer en agressiever dan de gladgeschoren vrouw'. Wel hadden ze 'de indruk dat ze een betere conditie had dan de vrouw-zonder-haar'.

Metro en Spits haakten hier wel zo'n beetje af. De Volkskrant ging nog even door en liet Basow heel even aan het woord. 'Lichaamsbeharing roept een enorme afkeer op', stelde ze. Dat vrouwen zich sinds de jaren twintig op zoveel plaatsen scheren, heeft volgens haar te maken met 'de illusie dat we geen beesten zijn'.

Mannen zijn dus beesten, dacht ik vilein, terwijl ik de zonnige ochtend in staarde. Dat wordt hier maar weer even bevestigd! Tja, dit was meteen op afstand de meest positieve gedachte. Want de treurnis sloeg toe, overigens niet weinig gevoed door de komende tanden-ellende. Je weet het! Je ziet het elke dag in de tv-commercials! Maar zo'n onderzoek..: vrouwen moeten kinderlijk, dus ongevaarlijk zijn!

Ik las. Ook Basow had het erover: ze vind het alarmerend dat vrouwen terug lijken te verlangen naar de 'onbehaarde' tijd van voor hun puberteit.

De analyses laat ik over aan u, gender(over-)gevoelige lezer. Ik dacht intussen al aan de onverminderde feministische woede van Y als het over dit soort dingen ging. Mannenmacht noemt ze dat, mij net een beetje te eenzijdig. 'Waarom denk je dat vrouwen strompelen op schoenen met hakken?', roept ze dan. 'Ze kunnen niet eens de bus halen. Ik geloof pas dat het niks met onderdrukking te maken heeft als mannen massaal op naaldhakken gaan lopen'. Ze heeft gelijk, al moet er toch íets van een vrouwelijke esthetiek zijn. (Hier haal ik mezelf altijd onderuit: waar komt dat dan vandaan? Het zit zeker in de genen, hè?) Overigens zijn hoge hakken volgens mij (voer voor Basow) er juist voor om het dierlijke van de vrouw te suggereren: op de tenen lopen, de spieren daardoor op een bepaalde manier spannen!

Tja, en voordat ik uitstapte was ik al verstrikt in een warboel van gedachten en gevoelens over mijn voortdurende strijd tegen de 'mannelijke' beharing, voor mij als biologisch man die zich eerder vrouw voelt nogal vanzelfsprekend. Het scheren en epileren kwam me nu nog iets minder correct voor dan gewoonlijk. Moest ik vanwege die belachelijke (voor-)oordelen van een onderzoeksgroep, ongetwijfeld representatief, nu dus toch maar weer aan de dichtbehaarde bovenbenen en billen? Non-conformistisch genoemd worden vond ik bovendien kloppen, en een beetje meer agressiviteit en minder aardigheid kon geen kwaad. Een goeie conditie was ook nog eens meegenomen. Help! Wat moest ik doen? Nog prangender dan anders was nu de vraag: waar hoor ik bij?

Terwijl de kaakchirurg een groene lap over mijn hoofd legde, besloot ik (wanhopig): ik doe toch maar gewoon waar ik zin in heb.



Geen labels voor Mo

Ton van den Born 9 jun 2015

Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Voetbalvader

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander ...

Thijs Anema16 sep 2010

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

Maxim Februari dicht het gat

Tamar Doorduin17 sep 2012

De consultant (2): vrijheid?

(In De consultant: bevrijd! vertelde ik een aantal maanden terug over het bezoek van mijn kalende vriend A. (m/v) aan de hair consultant.) Ik vroeg A. op een keer of hij uitkeek naar het extra haar dat op dat moment ergens in een derdewereldland met de hand in een tulen vormpje werd gestoken - een vorm die precies overeenkwam met de ...

Fleur Brouwer26 jul 2003

Agenda

Prikbord

Time: 0.2131
Mem: 2,48MB