Column

Voetbalvader

Thijs Anema columns 16 sep 2010

‘Papa, in welke F zat jij?' Nu de zomervakantie is afgelopen, nadert een historisch moment: mijn zoon mag naar de F7. Twee jaar lang heeft hij met de mini's gevoetbald in de gymzaal van school. Elke zondagochtend was dat een feestje voor vader en zoon. Maar nu gaat het serieuze werk beginnen: met de F'jes op een echt grasveld tegen een echte tegenstander spelen.

In welke F zat ik zelf? Zo'n vraag brengt me in verlegenheid. Meer dan toen ik de vraag kreeg of ik vroeger in het Nederlands elftal had gespeeld. Inmiddels heeft hij door dat je dan héél goed moet zijn en accepteert hij een vader in de subtop.

In mijn tijd waren er nog geen mini's, maar wel F'jes. Mijn broer met wie ik dagelijks op straat voetbalde, naderde de vereiste leeftijd. Ik was een jaar jonger en vroeg aan mijn moeder: ‘Mag ik op voetbal?' Een retorische vraag, want ik wist dat het niet kon. Terwijl mijn broer in een sportzaak zijn clubtenue mocht passen, trapte ik een eenzaam balletje voor de deur van onze flat. De jaren daarna ben ik welgeteld eenmaal mee geweest naar een wedstrijd van mijn broer. Ik weet nog hoe ik me langs de lijn afzonderde en vermeed om ook maar iemand in de ogen te kijken. Bang dat diegene de pijn in mijn blik zou zien.

Op mijn zestiende stond ik toch nog op een voetbalveld, als onhandige en gesloten tiener in een elftal met volwassen vrouwen. De emancipatie was doorgedrongen in de voetballerij. Mijn ongemakkelijkheid in de kleedkamer wedijverde met mijn sprakeloosheid bij alle onderlinge gesprekken, of het nu ging over voetbal, maandverband of het gezinsleven van de voetbalsters die merendeels moeder of zwanger waren. Uit mij kwam geen woord, en ze moeten me een rare snoeshaan hebben gevonden. Ik heb het competitieseizoen uitgezeten, met momenten van stille trots als ik, meestal tijdens een training, mijn straatvoetbaltrucjes weer in de benen kreeg en de dames links en rechts passeerde. In de wedstrijden scoorde ik nu en dan, maar maakte ik me doorgaans vooral onzichtbaar. Mijn voetbalcarrière eindigde even abrupt als hij was begonnen.

Aan mijn zoon heb ik uitgelegd dat ik wat ouder was dan hij toen ik bij een club ging voetballen. Over de reden waarom ik niet tot de F'jes werd toegelaten zal ik hem ook informeren. Het zal niets veranderen aan mijn status van voetbalvader, want dat is wat telt voor een zevenjarige.

Daarom ben ik niet treurig op dit soort momenten. Hoogstens even in verwarring, een tikje weemoedig, en weer in het nuchtere besef van de staat der dingen. Ik verheug me intens op zijn eerste echte wedstrijd, met de andere vaders en moeders langs de lijn, in stilte genietend, of misschien wel luid roepend: ‘Kom op, je kan het!'

Geen labels voor Mo

Ton van den Born 9 jun 2015

Tweehonderdvijfenzestig

Kris van der Veen 7 dec 2012

Dat ‘hij’, dat moet toch wel lukken?

Mensen indelen in twee seksen is kunstmatig, vindt Malou van Hintum in een column op volkskrant.nl, en de natuur zou dat onderschrijven. Dit als reactie op de publieke bekendmaking van Maxim Februari dat hij voortaan als man door het leven gaat. Wat ...

Janiek 19 sep 2012

Een sprong in het diepe

Met de zon hoog aan de hemel en 25 graden buiten besluit ik een dagje vakantie te nemen. Dat betekent voor mij een bezoekje aan het Naturistenstrand  hier in de buurt.  Na mijn  borstoperatie (eindelijk een platte borstkas) voelde ik me als een vis in het water en dat is zo gebleven.  Eindelijk klopt mijn lijf!

En wanneer ik me zo goed voel, zijn er weinig ...

Ben23 jun 2010

Blijkbaar

Na een drukke dag op het werk loop ik in gedachten verzonken naar het station. "Goedenavond" klinkt het plots. Op de hoek bij het buurthuis staat iemand die eruit ziet als een man. ‘Waarom groet deze man mij?', denk ik enigszins verstoord.In deze buurt groet men elkaar doorgaans niet. Maar waarom zou hij daar geen uitzondering op mogen maken? Omdat ...

Jay 9 apr 2010

Man zonder haar

Wat valt erover te zeggen? Net zo weinig als er haren op mijn hoofd groeien. Want dat is het hem: er vindt een meedogenloze kaalslag plaats op mijn schedeldak.

Natuurlijk, hoor ik u denken. De halve mensheid kan vroeg of laat dit natuurfenomeen verwelkomen. Maar laat ik ...

Thijs Anema24 okt 2009

Gezien worden

Dat transgenders belang hebben bij meer zichtbaarheid doet het momenteel goed als politieke leuze. Toch zou ik graag eerst die brede transgenderparaplu eens optillen en een poging wagen om zichtbaar te maken welk een bont gezelschap zich eronder bevindt. Hopelijk zien wij dan tegelijk dat deze leuze minder vanzelfsprekend is dan ze lijkt en krijgen wij er oog voor hoe de zichtbaarheid van ...

Janiek 3 jun 2009

Zichtbaarheid. Anders, namelijk ...

Transen maken zelf wel uit of ze zichtbaar zijn of niet. Ik ben het. Als "ehm eenmansfractie" in de gemeenteraad van Frieslands tweede gemeente sta ik zogezegd mijn mannetje. Dat wil ik ook niet anders; maar goed, dat is een ander verhaal. Vrijdagmorgen werd ik wakker in een hotelkamer in Ugchelen en bij gebrek aan een computer ging de tv aan. Goedemorgen Nederland. ...

Petra Kramer24 mei 2009

Maxim Februari dicht het gat

Tamar Doorduin17 sep 2012

De consultant (2): vrijheid?

(In De consultant: bevrijd! vertelde ik een aantal maanden terug over het bezoek van mijn kalende vriend A. (m/v) aan de hair consultant.) Ik vroeg A. op een keer of hij uitkeek naar het extra haar dat op dat moment ergens in een derdewereldland met de hand in een tulen vormpje werd gestoken - een vorm die precies overeenkwam met de ...

Fleur Brouwer26 jul 2003

Agenda

Prikbord

Time: 0.6788
Mem: 2,48MB