Ton van den Bornachtergrond, opinie, 10 april 2019

De wereld van mannen, de wereld van vrouwen

Wat is dat eigenlijk, het verschil tussen een man en een vrouw? Die vraag houdt me blijkbaar bezig sinds ik vier was. Stond ik daar in mijn blootje. “Mam, wanneer valt dat eraf?” Mijn moeder zuchtte dan. “Maar mam, mijn zusje heeft zoiets toch ook niet.” Ik was ervan overtuigd dat het wel goed zou komen. Dit hoorde gewoon niet bij mij. De schoolarts deed mijn onderbroek omlaag en keek. Goed zo! En ik vroeg me af: waarom ben ik anders dan zij?

Keer op keer werd ik gecorrigeerd als ik poppen pakte, een jurkje wilde, de Tina uit de brievenbus viste of eerder dan mijn moeder de Libelle uithad. “Dat doen jongens niet.” Lego, indianenverhalen, soldaatjes en voetballen. Dat zat er in mijn sinterklaascadeautjes. Ik was stikjaloers op de spulletjes van mijn zusje. Maar wat wil je? Pas je maar aan, je groeit er wel overheen. Misschien dacht ik dat zelf ook wel. Misschien groei ik er wel overheen.

Ik denk niet dat mijn ouders me al die jongensspulletjes toeschoven omdat ze bang waren dat ik anders te meisjesachtig zou worden. Er kwam gewoon niets anders in hen op. Het ligt allemaal vast in een wereld van meisjes en jongens. Mijn slaapkamer was anders, ik zocht steeds meer het gezelschap van vriendjes in plaats van vriendinnetjes, ik deed de dingen die ze misschien wel van me verwachtten en ik ging atletieken in plaats van balletten. Het lijkt zo te horen. En elk jaar dat ze ouder worden, drijven de werelden van meisjes en jongens verder uit elkaar.

lipstick.jpg

Maar ik voelde me ongelukkig, het leek zo geforceerd. Steeds meer. Ik paste de hakken van mijn moeder, rommelde in de kledingla van mijn zusje en speelde met de lippenstift. Die dingen beloofden een prachtige andere wereld. Maar tegelijk bedacht ik dat het niet klopte, het kon niet kloppen. Zouden andere jongens dat ook doen of was ik de enige die zich verloor in leesboeken over kostschoolmeisjes?

Maar ik leek niet op die meisjes, had niet hun lange haar en vlechten, hun fijne handjes en kleine voetjes. En god nog aan toe, toen moest ik me ook nog scheren. Mijn vader liet me zien hoe ik het moest doen. Dat je het beste echte scheerzeep kon gebruiken. Dat had hij dan weer van de herenkapper op de hoek. Warm water over je gezicht, een kwast met zeep, het mes van de wang naar de kin. Voor een goede scheerbeurt zeep je je misschien nogmaals in en strijk je tegen de groeirichting. Tot slot een warme handdoek en vervolgens een koude. Vader gaf me kwast, zeep en aluin.

Ik stopte het weg, uit het zicht, maar kon er toch niet omheen. Ja, ik kende het hele mannenritueel bij het opstaan. Ochtenderectie, boeren en scheten, plassen, wassen en scheren en dan koffie en een paar stevige boterhammen. Dat was de ceremonie waarin ik opgesloten zat. Probeer dat maar eens te veranderen als je geen woorden hebt om uit te drukken wat je voelt. Dan keek ik verlangend naar die andere wereld. Ik rook de parfum, ik voelde de zachtheid en ik zag de etalages van kledingwinkels en al die heerlijk vrouwelijke objecten: poeder, tasjes, sieraden, sjaals. Ik keek er ook met een soort van gêne naar. Niet voor mij, niet voor mij!

Wat is het dan verschil tussen een man en een vrouw? Ik weet het nog steeds niet. Of misschien wel steeds minder. Zit dat in hoe je eruit ziet, in wat je doet of hoe je je voelt? Is het misschien een combinatie? Kun je het doorbreken of overbruggen, is het flexibel en elke dag anders? Moet ik maar accepteren dat het vastligt of een andere weg vinden? Ligt het bij jou of ook bij de mensen om je heen?

Die mensen om je heen hebben meestal nog geen halve tel nodig om je te plaatsen als man of vrouw… En ik? Ik weet het nog steeds niet, ik worstel er al heel mijn leven mee.

--

Deze tekst heb ik geschreven voor De Kloof, een oproep van het VPRO-programma Nooit meer slapen. Voor mij heeft er altijd een kloof gezeten tussen de gedwongen mannenwereld en de verlangde vrouwenwereld. Ik probeer deze kloof voor mezelf te dichten of te overbruggen. En ik voel me daar eigenlijk wel goed bij.

Reageer als je wilt naar tonvandenborn24 at hotmail.com.

Speciale transdag 23 juni Midzomergrachtfestival

Ton van den Bornkort, 18 juni 2019

Zondag is een speciale transdag op het 23e Midzomergrachtfestival in Utrecht. Het festival – thema: De liefde vieren - is dit jaar van 21 tot 29 juni. Het is niet alleen voor LHBTI’ers, maar voor iedereen. Enkele activiteiten zijn transgerelateerd.

Het midzomergrachtfestival is uitgegroeid van het Eindfeest Roze Lente in 1997 naar een groot festival met vele activiteiten. Er is sport, educatie, cultuur, dating, ontmoeten en pride. Het festival beoogt meer acceptatie van seksuele diversiteit en genderdiversiteit. En meer zichtbaarheid van de Utrechtse LHBTI+-gemeenschap bij een zo groot mogelijk publiek. En dit jaar ook heel veel liefde. De opening van het festival is 21 juni van 20.00 uur tot 01.00 op het Domplein. Meer informatie over het programma, over tijd, locatie en meer, vind je hier.

Zondag 23 juni is transdag.
11:00-12:00 Open zwemtraining NAT Utrecht, in zwembad de Kwakel, Paranadreef (ov: lijn 1 naar Overvecht).
13:00-15:00 Zangworkshop, georganiseerd door Utrecht Gender Divers, in het UCK, Domplein 4 in Utrecht.
15:30-16:30 Transgender in de politiek, georganiseerd door Utrecht Gender Divers, met Sophie Schers (GroenLinks), Corine van Dun (D66), Michelle van Doorn (Partij voor de Dieren). Café de Utrechter, Vredenburg 40.
17:00-18:00 M/F/X, een documentaire met nagesprek geleid door Petra van Dijk en een bijdrage van Michelle Jeuken. Stadsschouwburg van Utrecht, Lucasbolwerk 24.  

En verder: 
Maandag 24 juni 19:00 Film Girl in Springhaver, Springweg 15, georganiseerd door Queer filmfestival Utrecht
Woensdag 26 juni 19.30 Avond over regenboogouderschap in de Kargadoor, Oudegracht 36. Er is ruimte voor (juridische) vragen en Gio van den Heuvel zit als baarvader in het panel.   
Woendag 26 juni 20:00 Film Erik en Erika in Molen de Ster, Molenpark 3.

Agenda

Heb je tips voor onze genderdiverse agenda? , dan plaatsen we het hier.